Passie Pensioneert Nooit voor Bram Berkien

Wat is mijn grootste passie in mijn werk? Het oprecht fotograferen van mensen is mijn grootste doel. Ik vind het extreem belangrijk om personen als zichzelf te fotograferen en er tijd en energie in te steken ze niet te vormen naar hoe ik wil dat ze er uit zien, maar er voor te zorgen dat hun echte karakter zichtbaar wordt. In het geval van het fotograferen van atleten of andere mensen met een missie vind ik het ook prachtig om hun passie en toewijding vast te leggen, mijn foto’s als het ware een ode te laten zijn aan hun werk.

Wat is mijn idee van ultiem geluk? Dat zit hem in zowel grote als kleine dingen, maar uiteindelijk komt het toch vaak neer op het ervaren van nieuwe dingen, het bezoeken van nieuwe plekken en het ontmoeten van nieuwe mensen. Daarnaast heb ik een haat-liefde verhouding met de wijsheid ‘Happiness only real when shared’ uit de film en het boek Into the Wild. Van de ene kant is een moment veel krachtiger wanneer je het met iemand anders beleeft, van de andere kant denk ik dat het super belangrijk is om ook dingen in je eentje mee te maken en kun je er heel gelukkig van worden als je dan bijzondere dingen meemaakt en realiseert.

Wat is mijn grootste angst? Echt grote fobieën heb ik niet, maar twijfels natuurlijk wel. Ik heb een opleiding aan de universiteit afgerond, maar er voor gekozen iets compleet anders te doen, namelijk fotograferen. Ik liet daarmee een veilig pad voor carrière en leven achter me en koos voor het onzekere. Hoewel het eigenlijk gewoon prima gaat, duiken natuurlijk periodiek toch soms de twijfels op, bijvoorbeeld als ik net een grote opdracht misloop: gaat dit wel lukken, ga ik hier wel de rest van mijn leven aan kunnen werken? Ik zou het intens zonde vinden om ooit toch op het punt te komen dat ik moet besluiten dat het niet werkt, en iets anders moet bedenken.

Waar houd ik het meest van aan mijn werk? De verscheidenheid van het fotograaf zijn. Een van de redenen dat ik geen ‘normale’ baan wilde, was dat ik het niet voor me zag om 5 dagen per week van 9 tot 5 op een kantoor iemand anders rijk te maken. In de praktijk werk ik nu zeven dagen per week en geregeld wel meer dan 8 uur op een dag, maar ik doe wel dingen waar ik zelf voor kies en die ik leuk vind. Het is erg fijn dat geen enkele opdracht hetzelfde is en dat ik geregeld moet reizen en nieuwe mensen ontmoet. Je komt als fotograaf echt op bijzondere plekken waar je anders nooit zou komen.

Wat is mijn minst aantrekkelijke eigenschap? Als ik ‘s avonds honger heb en ik laat eet kan ik ietwat chagrijnig worden zonder dat ik het zelf door heb. Maar dat is volgens mij een universele eigenschap van mannen.

Wat is mijn grootste valkuil? Soms vergeet ik dat het belangrijk is om soms even echt niets aan werk te doen. Ik ben erg gebrand om elke dag te werken, verder te komen, dingen af te werken. Soms is het echter productiever om een hele dag echt te ontspannen en niet te werken en de volgende dag op volle kracht door te werken, dan om twee dagen een beetje te werken. Het werkt dan echt bevrijdend om op een zeker moment te besluiten: vandaag werk ik niet meer.

Wanneer zou ik liegen? In de praktijk lieg ik tijdens het schieten van bijvoorbeeld portretten regelmatig, om mensen te helpen ontspannen en bij een beter eindresultaat te arriveren. De eerste paar foto’s zijn altijd even wennen, mensen zijn nog stijf en ongemakkelijk. Zodra er een aantal foto’s gemaakt zijn snappen ze dat ze er niet elke foto perfect op hoeven te staan, er worden zo veel beelden geschoten dat er vast een goede bij zit. Tijdens het begin geef ik dan echter wel positieve feedback: dat ziet er goed uit, goedzo, super. Leugentje voor ieders bestwil zullen we maar zeggen.

Welke personen in mijn professie, die nu leven, bewonder ik het meeste? De Amerikaanse fotograaf Joey L is een van mijn grote voorbeelden. Hij schoot al op jonge leeftijd campagnes voor grote merken en heeft een enorm sterke en mooie stijl qua licht en nabewerking. Tevens zoekt hij in zijn opdrachten steeds meer naar maatschappelijke projecten, waar hij echt iets anders weet te doen dan de standaard benadering. Zo schoot hij voor het Italiaanse koffiemerk Lavazza een prachtige kalender met portretten van kleine boeren in Afrika en Zuid-Amerika. Wat ook inspirerend is, is dat hij altijd werkt aan eigen projecten, niet in opdracht geschoten maar voor de passie en om te oefenen – deze projecten belanden vervolgens in zijn portfolio, waar ze weer zeer overtuigend werken voor potentiële opdrachtgevers.

Waar houd ik het minst van aan mijn werk? Ik heb een haat-liefde verhouding met het marketing-aspect van ondernemen. Van de ene kant vind ik het erg interessant om me te verdiepen in zaken als social media, content marketing, het samenstelling van een portfolio en SEO. Van de andere kant zouden in een ideale wereld natuurlijk exact de juiste bedrijven me al weten te vinden en instantaan overtuigd zijn van de waarde van mijn werk.

Waar en wanneer was ik het meest gelukkig met mijn werk? Op momenten dat ik kan werken met prachtig licht en alles klopt. Ik werk vrijwel altijd met natuurlijk licht, soms aangevuld met door mij zelf geplaatst flitslicht. Als dat dan perfect in balans is of de zon, wolken of spots op een locatie me op iets moois trakteren, kom ik in een soort flow en weet ik ter plekke al dat de resultaten mooi gaan zijn. Achteraf de foto’s uitzoeken is dan echt een genot waar ik naar uitkijk.

Wat zegt de uitspraak ‘Passie Pensioneert Nooit’ mij? Dat ik ik het tot op late leeftijd prachtig ga vinden om mensen te ontmoeten, fotograferen en recht doen aan hun karakter.

Wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Ik zou toch graag mezelf iets meer discipline op willen kunnen leggen. Dit lijkt misschien hypocriet in het licht van mijn eerdere uitspraak, maar juist omdat ik geen directe baas heb zou het soms goed voor me zijn om meer structuur te hebben en mezelf vaste werktijden op te leggen.

Wat is mijn grootste professionele prestatie tot nu toe? Dat is denk ik toch het door vol te blijven houden, het slim te benaderen en oprecht te zijn kunnen werken voor grote opdrachtgevers. Bedrijven als Adidas en Red Bull heb ik een tijd lang eigen werk toegestuurd om een beeld te geven van wat ik kan en doe, en waar mijn passie echt ligt. Vaak hebben bedrijven niet direct een project liggen waar ze je bij kunnen gebruiken, dus bij het eerste contact moeten ze je vrijwel altijd ‘nee’ verkopen. Door echter een relatie op te bouwen en te laten zien wat je voor ze kan betekenen, kan daar echter op lange termijn wel iets uit voortkomen.

Waar zou ik het liefst willen leven en werken? In ben geboren en opgegroeid in Tilburg en voor mijn studie aan de TU/e verhuisd naar Eindhoven. Daar heb ik het goed naar mijn zin, ik ken de stad goed en er gebeurt genoeg, ik heb er wat ik nodig heb. Als volgende stap zou ik echter toch graag in Rotterdam wonen, dit voelt als een soort grote versie van Eindhoven waar nog net iets meer te beleven is. Een aardig deel van mijn opdrachten vindt op het moment als plaats in deze stad, het zou dan ook een logische volgende stap zijn, zeker gezien het feit dat in de Randstad meer grote merken zitten.

Wat is mijn meest waardevolle bezitting? Het cliché-antwoord waar iedereen op hoopt is natuurlijk mijn camera’s. Toch heb ik daar verder geen bijzondere relatie mee, het zijn gereedschappen en niet meer dan dat. Ik ben ook niet zo van de zweverige antwoorden als ‘mijn lichaam’, ‘mijn familie en vrienden etc’. Als ik dan toch iets moet noemen, dan ben ik redelijk gesteld op mijn eReader. Het is erg fijn dat dit apparaat zo licht is en er toch enorm veel boeken op passen, ik steek hem altijd makkelijk nog even in mijn tas voor tijdens een treinreis bijvoorbeeld.

Wat is mijn meest markante karakteristiek? Op het moment dat ik een persoon moet coachen tijdens het schieten van zijn of haar portret onderga ik een kleine metamorfose. Normaal ben ik redelijk rustig en berekenend, maar dan verander ik in een soort clown. Ik merk dat het erg belangrijk is om veel energie te leggen in zo’n sessie, het helpt personen enorm om uit hun schulp te kruipen en zich iets meer als zichzelf te laten zien.

Wat is de plek waar ik de beste ideeën krijg buitenshuis, in mijn stad? Tijdens het hardlopen orden ik vaak onbewust erg fijn mijn gedachten. Dingen die op een laag vuurtje pruttelden komen dan opeens heel helder naar voren, oplossingen en creatieve alternatieven komen bovendrijven etc.

Wat is mijn favoriete plek om te eten en te drinken buitenshuis, in mijn stad?Monk Bouldergym in Eindhoven is een plek waar ik redelijk vaak te vinden ben, voor een biertje na het klimmen of om koffie te drinken. Daarnaast haal ik heel soms een salade bij Onder de Leidingstraat op Strijp-S, je kunt dan helemaal zelf de ingrediënten kiezen en krijgt een royale hoeveelheid.

Welke boeken hebben mijn leven beïnvloed en hoe? Nachttrein naar Lissabon was denk ik het eerste boek waar ik erg sterk voelde hoe de schrijver een bepaalde sfeer kon scheppen. Het melancholische van dit verhaal sprak me heel erg aan, ik weet nog dat ik een aantal passages heb overgenomen in mijn notitieboekje om later nog eens terug te lezen.

Wie zijn mijn favoriete schrijvers? George Orwell, met name om 1984. De redelijke bizarre en duistere kijk op de toekomst sprak me erg aan en de manier waarop hij door iets erg ver door te voeren kritiek weet te leveren op (destijds) eigentijdse issues is natuurlijk prachtig.

You Only Die Once’. Welke muziek wil ik beluisteren op mijn laatste dag? Dan wil ik denk ik toch de rustige blues van J.J. Cale horen, met name de laid-back nummers.

Wie is mijn held of heldin in fictie? De hoofdrolspeler Hank Moody uit Californication heeft me altijd gefascineerd. Dan heb ik het niet zozeer over zijn seksuele uitspattingen, maar over hoe hij echt het beste wil voor zijn vrouw, kind en dochter, maar daar altijd weer in faalt en het op zijn karakteristieke manier over zich heen laat komen.

Wie zijn mijn helden en heldinnen in real life? De eerdergenoemde Joey L vind ik oprecht een held, omdat hij zo authentiek blijft en puur met hard werken en een eigen stijl de mooiste opdrachten op zijn pad vindt. Ook klimfotograaf Jimmy Chin is een redelijke held, er zijn weinig mensen die zowel op wereldniveau fotograferen als alpineren. Een andere halfgod is Alex Honnold, de klimmer die zonder touw de moeilijkste klimroutes ter wereld beklimt, waarbij elke fout een gewisse dood zou betekenen.

Welke film zou ik jou aanbevelen ooit in jouw leven te zien?Ik geniet enorm van het zien van een goede film, met name als de cinematografie en kleuren toning mooi gedaan zijn. Een recente film die niet persé de beste film ooit is maar me wel erg heeft geboeid is Sicario. Dit is een bikkelharde film over de war on drugs rond de grens tussen de VS en Mexico. De hele eerste helft van de film bouwt op naar een korte scène aan de grens, die opbouw vind ik echt geniaal gedaan. Later in de film volgen tevens waanzinnig mooie scenes met heel bijzonder licht en dreigende muziek, waarmee een heel bijzondere sfeer wordt geschept.

Wat zegt de uitspraak ‘De Financiële Vrijheid om te Creëren” mij? Dit is iets waar ik zelf ook altijd naar op zoek ben. De ideale situatie zou zijn dat ik enkele grote opdrachten per jaar doe, die best wat commerciëler mogen zijn en goed betalen. Zo heb ik dan de tijd en middelen om eigen projecten uit te voeren of opdrachten aan te nemen die minder goed betalen maar dichter bij mijn hart liggen.

Welke rol speelt kunst in mijn leven en werk? Hoewel ik kunstgeschiedenis fascinerend vind, ben ik er in de praktijk niet veel mee bezig. Sowieso zie ik mezelf als fotograaf niet als kunstenaar, dat vind ik echt te veel eer voor mezelf. Ik haal voor mijn fotografie vooral veel inspiratie uit films en series, en van het zien van andere fotografen.

Wie is mijn grootste fan/sponsor/partner in crime? Mijn vriendin Maud helpt me steevast bij het uitzoeken van foto’s, als het kiezen moeilijk wordt en alles op elkaar begint te lijken. Ze zegt het ook als ze werk dat ik heb gemaakt niet mooi vindt, wat soms pijnlijk is maar wel nodig en nuttig. Zelf fotografeert zij ook, maar dan meer in de fashion-richting.

Met wie zou ik in 2017 graag willen werken? Graag zou ik nog meer door willen stoten naar de grootste sport- en outdoormerken ter wereld en voor hen de lifestyles van atleten en gepassioneerde mensen fotograferen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan The North Face, Nike en Under Armour.

Naar welk project, in 2017, kijk ik uit? Over anderhalve week ga ik in Chamonix op de flanken van de Mont Blanc een basiscursus alpinisme volgen en tegelijk fotograferen. Het zal zowel fysiek als creatief een uitdagende week worden, ook omdat ik tegelijk de kennis op moet doen en mijn mede-cursisten fotograferen. Ik denk echter wel dat ik hier enorm veel ga leren én flink veel werk kan schieten waarmee ik mijn portfolio kan aanvullen en de eerdergenoemde merken kan aanspreken.

Welke mensen in mijn professie zou ik graag willen ontmoeten in 2017 Enkele van de topfotografen die ik noemde, maar ook topatleten mogen fotograferen zou natuurlijk fantastisch zijn.

Waar kun jij mij en mijn werk zien of ontmoeten in 2017? Ik woon in Eindhoven, maar fotografeer uiteraard door heel Nederland en Europa. Voor mijn werk kun je het beste gewoon even mijn website bezoeken.

Wie zie ik graag uitgenodigd om hun Passie Pensioneert Nooit verhaal te vertellen? Rudy van Beurden, een dagvoorzitter/trainer die ik nog ken van het studentenleven. Hij kan met een oneindig enthousiasme blijven vertellen.

Hoe kun jij contact met mij leggen?

Via diverse kanalen: Website: http://www.bramberkien.com (bekijk ook zeker mijn blog) Email: info@bramberkien.com

Instagram: https://www.instagram.com/bramberkien/

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s