Passie Pensioneert Nooit voor Dalit Hospers

Wat is mijn grootste passie in mijn werk? Mijn visie, mijn wereld realiteit maken. Ik maak graag politiek getinte beelden, ook om bewustzijn te creëren, maar ook om de absurditeit van een situatie te benadrukken. Ik zit graag op het randje, ik houd er van als mensen lichtelijk ongemakkelijk worden. In mijn werk houd ik er van om thema’s aan te kaarten, zoals seksualiteit, feminisme, identiteit en politiek. Buiten dat om vind ik het ook fijn om mijn werk te combineren met muziek. Zoals album covers en evenementen (festivals/concerten.) Omdat die werelden zo haaks op elkaar staan en ik een muziek en festival liefhebben ben.

Wat is mijn idee van ultiem geluk? Het zit hem in de kleine dingen, ik kan intens gelukkig worden van intieme gesprekken met mensen, wanneer je jezelf helemaal bloot durft te geven en de ander je ziet. Dit kan persoonlijk zijn maar ook werk gericht. Juist ook omdat het werk wat ik maak vaak vanuit mijn eigen perspectief word gemaakt, en dat de mensen zich daarin kunnen vinden geeft mij veel voldoening, de gesprekken die ik er dan vervolgens over heb met mensen zijn mij veel waard.

Wat is mijn grootste angst? Een kantoorbaan hebben. Routine, dag in, dag uit, hetzelfde. Daar word ik echt naar van.

Waar houd ik het meest van aan mijn werk? Dat het zo veelzijdig is, ik hoef het niet alleen te beperken tot prints, wat ik uiteraard heel tof vind, maar ik vind het ook fijn om me te verdiepen in mijn eigen merchandise lijn, maar ook om mijn werk echt tot leven te laten komen en eventueel 3D installaties kunnen bouwen, of murals maken, dus echt groot te werk gaan. Het kan op de samenleving gericht zijn, op de realiteit, maar ook de realiteit ontvluchten door complete fantasie werelden te maken.

Wat is mijn minst aantrekkelijke eigenschap? Dat ik snel en lang boos kan blijven, en dan dus wrok voel. Dat ik lang met gevoelens blijf zitten, en altijd aan het over-analyseren ben. Ik ben dan vaak aan het piekeren. En dat leid soms tot stilstand in mijn doen en laten, dat kan ook invloed uitoefenen op mijn werk.

Wat is mijn grootste valkuil? Dat ik me te veel zorgen kan maken, dat ik soms door de bomen het bos niet meer kan zien. En altijd wel aan het nadenken ben of een werk goed genoeg is, maar in plaats van te piekeren over een concept, het gewoon doen en het aandurven. Het durven van fouten te maken.

Wanneer zou ik liegen? Als de waarheid de situatie niet persé beter maakt, ik schets een situatie. De ouders van vrienden van je hebben zich uitgesloofd in de keuken, maar vervolgens wanneer je een hap neemt, is het te niet pruimen. Ja ik lieg dan gewoon, ik zeg dat ik het heerlijk vind om daarna met het smoesje aan te komen dat ik echt te vol zit.

Welke personen in mijn professie, die nu leven, bewonder ik het meeste? Elzo Durft, een illustrator uit Parijs. Hij heeft onder andere de album hoes van La Femme vormgegeven, een Franse surf/psychedelische rock band. Hij maakt ook zijn eigen merchandise en heeft ook verschillende skateboard decks gemaakt, hij is heel erg actief in de Franse underground muziek scene. Zijn werken zijn kleurrijk en bizar, er gebeurd zo veel. Je verveelt je nooit als je naar een print van hem kijkt. Alsof je ogen worden over gestimuleerd. Fantastisch.

Ook Piet Parra is voor mij een held. Ik wil de vrouwelijke variant van hem worden. Hij is heel multi disciplinair en ik bewonder hem voor zijn vormen, zijn kleurrijke vogelvrouwtjes die overal terug komen en zijn typografie. Typografie wise heb ik heel veel van hem geleerd. Ook het feit dat hij zijn werk zo goed met de muziek wereld weet te combineren vind ik bewonderenswaardig.

Waar houd ik het minst van aan mijn werk? De zakelijke kant, offertes maken, facturen, mensen die ervan uitgaan dat creativiteit zomaar wel even komt. Dat mensen ervan uitgaan dat ik me ook zomaar aan hun wensen kan aanpassen en conformeren. Dat wil ik niet. Ik wil trouw blijven aan mezelf en hetgeen wat ik maak. Ik wil de wereld op zijn kop zetten met hetgeen wat ik maak, mijn werk is een reflectie van mezelf, gedurfd en uitgesproken en niet op haar mondje gevallen.

Waar en wanneer was ik het meest gelukkig met mijn werk? Toen mijn poster werd gekozen voor een expositie bij Metropolis Festival in 2015. De zestien beste, van de ongeveer veertig man die er in mijn klas zaten, werden gekozen. Ik denk toen ook dat mijn stijl, zoals ik hem vandaag de dag ken zich is gaan ontstaan. Ik had een moeilijk jaar dat jaar, het was vallen en opstaan, maar toch had ik een mooie afsluiter te pakken, dat voelde heel goed.

Wat zegt de uitspraak ‘Passie Pensioneert Nooit’ mij? Dat hetgeen wat ik doe nooit verveeld. Wat ook zo is, ik zou dit altijd willen blijven doen, totdat ik letterlijk niet meer fysiek ben in staat een potlood op te pakken. Ik ben blij dat ik dit mag doen, het is een privilege wat ik kan uitvoeren. Het zal nooit vervelen dat hetgeen wat ik in mijn hoofd heb ineens werkelijkheid word, dat is toch een kinderdroom?

Wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Niks. Ik ben wie ik ben, ik heb vele imperfecties, maar die horen wel bij mij. Die maken mij tot wie ik ben. Elk dingetje dat ik heb meegemaakt, heeft mij gevormd tot wie ik ben. Tuurlijk net zoals iedereen heb ik mijn onzekerheden, maar ik heb geleerd, over de tijd die een plekje te geven. Jij beslist hoeveel aandacht jij daaraan spendeert. Ik ben oprecht blij met de persoon die ik ben geworden en kijk er naar uit naar de persoon die ik nog moet worden.

Wat is mijn grootste professionele prestatie tot nu toe? Dat ik toch al op redelijk wat plekjes heb kunnen exposeren, zoals voor ‘Woorden worden zinnen’, TOAST bij BAR, Girl Club en Girls Go Boom. Allemaal zijn het events waar ik ook mee verbonden ben, zoals spoken word, de punk scene en female empowerment. Ook dat ik muziek posters heb gemaakt zoals voor Junkyard en TOAST. Dat was echt heel gaaf om te doen. Ook heb ik voor Indie in Town bij de Sugarfactory in Amsterdam, shirts ontworpen. Ik heb veel lof gekregen, en de gozer met wie ik communiceer stuurt me ook telkens printscreens van mensen die het shirt willen hebben, ik moet zeggen, complimentjes lezen van anderen over jou werk, verveelt natuurlijk nooit.

Waar zou ik het liefst willen leven en werken? Moeilijke vraag, ik heb dat niet zo uitgestippeld. Ik zie dat wel. Ik denk dat ik het liefst voor mezelf wil werken, zelfvoorzienend zijn en zelf mijn opdrachten kan bepalen. Ik ben best een control freak en wil ten alle tijden controle hebben op hetgeen wat ik doe. Maar als het binnen een bedrijf is, dan gelieve voor festivals te werken, en bedrijven die bezig zijn met het maken van murals. Ik vind het fantastisch om mijn werk in de publieke ruimte te zien.

Wat is mijn meest waardevolle bezitting? Mijn macbook en tekentablet. Zonder mijn tekentablet voel ik me gehandicapt.

Wat is mijn meest markante karakteristiek? Dat ik een vrouw ben met een mening en die daar voor opkomt. Iemand die niet op der mondje gevallen is en altijd zal zeggen waar het op staat. Behalve dus als je uitgebreid heb staan koken en ik het niet te pruimen vind. Ik heb ook wel geleerd dat er een tijd en een plek is om bepaalde dingen te zeggen, ik denk dat ook iets is wat geprezen kan worden.

Wat is de plek waar ik de beste ideeën krijg buitenshuis, in mijn stad? Ik woon zelf in Rotterdam, nu al drie jaar. Ik keek er eerst niet naar uit, ik wilde er niet dood gevonden worden. Maar nu, ik wil niet meer weg. Ik ben hier echt tot leven gekomen. Deze stad bruist, vibreert. Alles gebeurd hier. Ik houd van de mensen en de bewegelijkheid. Rotterdam heeft iets rauws. Rotterdam weet van aanpakken, iets wat ik zeer waardeer aan deze stad. De leus niet ‘lullen maar poetsen’ is een perfecte samenvatting van Rotterdam, stadje naar mijn hartje.

Wat is mijn favoriete plek om te eten en te drinken buitenshuis, in mijn stad? Bij Biergarten/Bar bij Schiekade in Rotterdam, kun je echt een heerlijke portie nacho’s bestellen. Ik ben echt een gigantische nacho liefhebber, I’m all about that Mexican food. Ook houd ik erg van Sushi, iedere keer als we een kwartaal opdracht hadden afgerond, gingen ik en mijn vrienden vaak naar zo’n sushi tent bij Kruiskade. Goedkoop en lekker, daar houd ik wel van.

Welke boeken hebben mijn leven beïnvloed en hoe? Mijn naam is Victoria, door Victoria Donda. Victoria Donda is een kind dat geboren en ook slachtoffer is geweest van de dictatuur in Argentinië. Haar biologische ouders waren activisten tegen het regime van Videla. Haar moeder was tijdens haar gevangenschap, zwanger van Victoria. Haar ouders zijn gemarteld tot de dood, en Victoria vervolgens afgestaan aan een soldaat van het regime. Ze gaat met een andere identiteit door het leven, als Analia. Op 29 jarige leeftijd komt zij erachter dat degene die zij altijd als haar ouders heeft gezien, niet haar ouders zijn. Het boek vertelt hoe zij is omgegaan, met die omschakeling van identiteit, de zoektocht naar jezelf en hoe het is als je leven dus op één grote leugen is gebaseerd. Mijn moeder komt zelf ook uit Argentinië en is ook opgegroeid in de dictatuur, mijn moeder had me het boek uitgeleend, op deze manier probeerde ik ook een beetje haar wereld beter te begrijpen. En ook mijn identiteit.

Wie zijn mijn favoriete schrijvers? Ik heb niet persé favoriete schrijvers, wel favoriete boeken. Hart van Inkt, Stravaganza stad van Maskers, Mijn naam is Victoria en de autobiografie van Ché Guevara.

‘You Only Die Once’. Welke muziek wil ik beluisteren op mijn laatste dag?Gutenacht Freunde door Reinhard Mey. Altijd als ik dit nummer luister doet het me denken aan de reizen die ik maakte met mijn familie naar Spanje. Mijn familie bestaande uit mijn vader, moeder en twee broertjes, zaten dan in de auto. Mijn vader reed altijd en de rest van de familie was vrijwel dan altijd in slaap gevallen, maar ik kon nooit slapen als we aan het reizen waren. De Nederlandse radio ging dan weer aan om stipt 11 uur en dit nummer kwam dan altijd voorbij. Mijn vader die dan zachtjes meezong, met de ondergaande zon. Dat herinner ik me toch wel als één van de mooiste momenten.

Wie zijn mijn helden en heldinnen in real life? Joan Jett en The Runaways. Eén van de eerste vrouwelijke punk rock bands. Zij hebben echt een deur open gezet voor vrouwelijk artiesten op het gebied van rock muziek. Nog steeds is dat een mannen gedomineerd wereldje en vrouwen moeten zich altijd extra hard inzetten. Zij hebben laten zien dat vrouwen wel degelijk met een gitaar om weten te gaan, en goede vuige nummers kunnen maken.

Welke film zou ik jou aanbevelen ooit in jouw leven te zien?
The Runaways
20th century woman
The dairy of a teenage girl
Her
The edge of seventeen
The motorcycle diaries

Wat zegt de uitspraak ‘De Financiële Vrijheid om te Creëren” mij? Dat je rond kan komen van je kunst. Maar ook doordat je dus zo zelfvoorzienend ben dat je niet meer afhankelijk bent van andere partijen. Dat is natuurlijk de droom, maar helaas nog niet de realiteit.

Welke rol speelt kunst in mijn leven en werk? Een grote rol. Het neemt heel mijn leven over, ik doe niet anders. Ik ben er 24/7 mee bezig. Misschien wel iets minder als ik vakantie heb. Maar dat moet ook kunnen. Maar een wereld zonder kunst, bestaat voor mij niet. Want dan besta ik niet. Kunst is ook een onderdeel van wie ik ben. Het is mijn uitlaatklep. Hoe ik de wereld beleef en kan uitleggen.

Wie is mijn grootste fan/sponsor/partner in crime? Mijn ouders, ze steunen me echt heel erg met mijn werken. Als ik ergens moet exposeren staan ze weer voor me klaar. Ze helpen mij met het bouwen van de exposities, met spullen vervoeren, financieel ook, als ik werken moet produceren en materialen nodig heb. Het helpt wel dat ze in me geloven, zonder hun was het dit allemaal niet mogelijk geweest.

Met wie zou ik in 2017 graag willen werken? Met mijn vriendinnen van mijn illustratie klas. Het lijkt me fantastisch om in de toekomst onze eigen studio te hebben, waar we rustig samen aan projecten kunnen werken. Ik zie hun zelf ook als sterke vrouwen met een mening, kwaliteiten die ik zeer in hun bewonder.

Naar welk project, in 2017, kijk ik uit? Ik kijk eigenlijk heel erg uit naar mijn minor (Public & Private) die ik na de vakantie ga volgen. Ik mag vrijwel alles maken wat ik wil. En het doel is dan om dat dus in de publieke ruimte te trekken. Het lijkt me fantastisch om een keer een buurt op te leuken met een toffe schildering, dus dat houd ik zeker open als optie. Maar één van mijn volgende ideeën is om een soort van gigantische sekspop te maken met op de erogene zones lampjes. De pop vertelt je wat je moet doen en er zijn attributen die je naar de lampjes toe kan wijzen, als het allemaal goed gaat, ontstaat er bij de pop een orgasme en komt er confetti uit. Het doel is om op humoristische wijze meer aandacht te trekken voor vrouwelijk seksualiteit.

Welke mensen in mijn professie zou ik graag willen ontmoeten in 2017 Elzo Durt, Piet Parra, Jip Piet, Pilar Zheta & Micah Lidberg.

Waar kun jij mij en mijn werk zien of ontmoeten in 2017? Mijn werk kun je vinden op social media, zowel Facebook als instagram. Al mijn events en nieuwe werken die ik maak deel ik daar.

facebook.com/bydalit
instagram.com/dalitlymor

Wie zie ik graag uitgenodigd om hun Passie Pensioneert Nooit verhaal te vertellen?
Malwina Marchwicka
Laura van der Steen
Merel Kok

Hoe kun jij contact met mij opnemen?
Email: dalitlymorillu@gmail.com
Facebook.com/bydalit
Instagram.com/dalitlym

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s