Passie Pensioneert Nooit voor Ivan Wolffers

Wat is mijn grootste passie in mijn werk? Vormgeven aan de schoonheid van het leven, altijd en eeuwig aanwezig ook op de plaatsen waar je het niet verwacht. In woorden en foto’s. Om te onthouden hoe goed het leven is en te bewaren voor mijn kleindochters.

Wat is mijn idee van ultiem geluk? Als denken, voelen en handelen samenvallen en wat ik ben volkomen logisch onderdeel uitmaakt van de wereld om mij heen.

Wat is mijn grootste angst? Iets te missen van de schoonheid en de liefde om me heen door tijd te verprutsen aan dingen die overbodig zijn, want er is zo weinig tijd voor ons.

Waar houd ik het meest van aan mijn werk? Dat ik me kan bezighouden met de dingen waar het volgens mij werkelijk om gaat, die wezenlijk zijn voor de kwaliteit van ons leven (niet alleen het mijne) en dat misschien (soms heel even) bijdraagt aan iets dat het lijden draaglijk maakt.

Wat is mijn minst aantrekkelijke eigenschap? Ongeduld.

Wat is mijn grootste valkuil? IJdelheid en tevredenheid om wat ik in het verleden deed, terwijl terugkijken geen zin heeft als de toekomst nu eenmaal voor ons ligt. De credits voor wat we gisteren deden moeten bijdragen aan waar we morgen zijn.

Wanneer zou ik liegen? Als de waarheid anderen zo zou kwetsen dat het hun wereld zou schaden.

Welke personen in mijn professie, die nu leven, bewonder ik het meeste? Ik zit te denken en weet het niet, herinner me vooral de grote artsen en schrijvers die ik door veel lezen leerde kennen en me hielpen het kompas te bouwen waarmee ik door het leven ga. Van hen waren er veel al niet meer in leven toen ik geboren werd en slechts een enkeling leeft nog, bijvoorbeeld mijn vriend Zaffrulah Chowdhury, arts in Bagladesh en ook zou ik Irene Fernandez willen noemen die een paar jaar geleden overleed en een inspirerend mensenrechtenactivist was.

Waar houd ik het minst van aan mijn werk? Sorry, ik hou van alles, zelfs van de mislukkingen die nodig waren om bij het eindproduct te komen.

Waar en wanneer was ik het meest gelukkig met mijn werk? Gelukkig is het meeste overgewaardeerde begrip dat ik ken en er zijn maar weinig woorden die zo worden mis begrepen omdat het een ideaal werd waar men achteraan moeten jagen. Geluk is een talent, een eigenschap, een houding. Je moet het niet grijpen, maar zijn.

Wat zegt de uitspraak ‘Passie Pensioneert Nooit’ mij? Natuurlijk niet, een open deur zou ik zeggen.

Wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Niets, niet omdat ik zo tevreden met mezelf ben, maar ik heb geleerd tevreden te zijn met het leven en alle aspecten daarvan.

Wat is mijn grootste professionele prestatie tot nu toe? Moet je aan anderen vragen. Elke keer als ik weer iets maak is het het beste wat ik ooit maakte en zo hoort het te zijn, anders geef je het nog niet uit handen en ga je ermee door.

Waar zou ik het liefst willen leven en werken? Waar maar ook, als ik maar in de buurt ben van de mensen van wie ik houd.

Wat is mijn meest waardevolle bezitting? We bezitten niets, alles moet je uiteindelijk teruggeven.

Wat is mijn meest markante karakteristiek? Doorzettingsvermogen en mededogen met wat leeft.

Wat is de plek waar ik de beste ideeën krijg buitenshuis, in mijn stad? Overal, zolang ik maar in mijn levensritme betrokkenheid en drukte af kan wisselen met contemplatie en rust, want in die combinatie wordt alle creatieve werk geboren.

Wie zijn mijn favoriete schrijvers? Joseph Conrad, Tsjechov, Konstantin Paustofski, Vasili Grossman, Philip Roth, John Updike, primo Levi, Italo Svevo. Ach elke schrijver die authentiek en oprecht met woorden naar de waarheid zoekt.

You Only Die Once’. Welke muziek wil ik beluisteren op mijn laatste dag? Ne me quitte pas.

Wie is mijn held of heldin in fictie? Fictieve helden zijn zelden zo interessant als echte mensen, die we niet als held beschouwen.

Wie zijn mijn helden en heldinnen in real life? In mijn leven bestaan geen helden. Iedereen die ervoor gaat het beste uit zijn leven te halen en bereid is zijn medemensen hulp te geven als ze die nodig hebben heeft recht op respect en bewondering.

Welke film zou ik jou aanbevelen ooit in jouw leven te zien? Duizenden films in mijn leven gezien en in elke film heeft wel iets gezeten dat in een bepaalde periode van mijn leven bij me paste en me een titel bezorgde die een talisman voor me was. Ik vond Occi Chiorni en Urga van Michalajov prachtig en de films van Ettore Scola vond ik schitterend (Un giornata Partculare bijvoorbeeld).

Wat zegt de uitspraak ‘De Financiele Vrijheid om te Creëren” mij? Niets.

Welke rol speelt kunst in mijn leven en werk? Zonder kunst valt niet te leven.

Wie is mijn grootste fan/sponsor/partner in crime? Mijn lief en levensgezel van 46 jaar Marion Bloem.

Met wie zou ik in 2017 graag willen werken? Als schrijver ben je per definitie solist, maar soms komt iemand op je pad om samen iets te doen. Als ik voel dat we elkaar aanvullen, niet overlappen, denk ik dat het leuk kan worden. Met Marion Bloem heb ik verschillende projecten samen gedaan. Was erg leuk.

Naar welk project, in 2017, kijk ik uit? In 2017 verschijnt mijn 10de roman bij uitgever de Arbeiderspers, BROER VAN GOD. Dat vind ik leuk, want mijn laatste roman stamt van 2001, voordat ik kanker kreeg.

Welke mensen in mijn professie zou ik graag willen ontmoeten in 2017? Ik zie wel. De toevalligheid vind ik leuker dan de agenda.

Waar kun jij mij en mijn werk zien of ontmoeten in 2017? In boekwinkels, via mijn wekelijkse blog op http://www.ivanwolffers.nl, Facebook, ik doe ook aan Twitter en ik geef regelmatig lezingen (iets dat heel erg leuk is). Ik heb er voor 2017 al een stuk of 12 afgesproken (van Texel tot Maastricht).

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s