Passie Pensioneert in Barcelona voor Rob van den Engel

Wat is mijn grootste passie? Op dit moment is dat taarten bakken. Taarten in laagjes, met vlaaibodem of van zanddeeg. Hartige taarten. Zoete taarten, rode taarten en bruine taarten met oranje accent. Vorig jaar was het koken op open vuur. Het jaar daarvoor muziek. En als peuter waren het wieldoppen. Er bestond geen wieldop waaraan ik het automerk niet kon herkennen.

Wat is mijn idee van ultiem geluk? Met mijn vrouw in een verlaten Amerikaanse woestijn aan een kampvuur zitten. Aardedonker, in de verte huilt een wolf, sterren staan aan de hemel, vonken knetteren het zwerk in en de kat zit op schoot. Koffie pruttelt. Maar als Feyenoord de winnende goal tegen Ajax scoort is dat ook ultiem geluk. En een Cohiba Magicos Maduro op een zwoele lenteavond is ook niet verkeerd. Of de begrijpende glimlach van mijn neefje als we snode plannen smeden.

Wat is mijn grootste angst? Dat er tóch een god bestaat, en ik hem moet uitleggen waarom ik hem en de zijnen altijd zo beledigd heb. Met een katholieke god kom ik waarschijnlijk – lang leve de biecht – nog weg. Maar als Allah bestaat worden het geen 72 maagden, en zwem ik voor eeuwig in een zwavelpoel.

Waar houd ik het meest van aan mijn werk? Dat het geen werk is. Met mijn vrouw als mede-ondernemer is het een ingewikkeld huwelijk met alle ups en downs. Inclusief het met potten en pannen naar elkaar gooien, tranen van geluk als een idee is gelukt en pure wanhoop. Saaie dagen zijn er nooit, en Jan pakt de leuning.

Wat is mijn minst aantrekkelijke eigenschap? Mijn grote bek. Het zou nobel zijn om te stellen dat ik met mijn grote bek altijd als een koene ridder opkom voor misstanden, minder bedeelden, dierenmishandeling, oude vrouwtjes en groot onrecht, maar dan zou ik liegen. Ik heb gewoon een grote bek, die ik te vaak opentrek.

Wat is mijn grootste valkuil? Het vermogen om ergens in te vliegen om te constateren dat ik alleen in een vliegtuig zit waarvan ik geen idee heb hoe ik die moet besturen. Pas na veel moeite krijg ik de boel onder controle, om het met veel meer moeite dan noodzakelijk is weer op de grond te zetten.

Wanneer zou ik liegen? Drie keer per dag. Dat wijst wetenschappelijk onderzoek uit, dus dan is dat zo.

Welk rolmodel heeft de grootste invloed op mij gehad? Rolmodellen zijn er om neergehaald te worden. Niemand heeft de wijsheid in pacht, goeroes, charismatische leiders, marketeers en socialisten al helemaal niet. Van rolmodellen ren ik heel hard weg, en anders komt mijn grote bek van pas. Ondertussen heeft mijn zus altijd een frisse kijk op de materie, leerde ik van mijn vader dat iedereen gelijk is, besef ik sinds mijn vrouw dat een omweg soms beter is dan een directe weg en denk ik als ik Lee Towers hoor altijd aan mijn oma.

Waar houd ik het minst van aan mijn werk? Vertegenwoordigers die mij komen vertellen hoe mijn concept werkt, en nog aandringen ook. Dan is er maar een optie, en die heet afscheid.

Waar en wanneer was ik het meest gelukkig met mijn werk? Afgelopen zondag in mijn bakkerij. De leuke Franse dame vertelde aan mijn vrouw dat mijn appelvlaai met cranberry heerlijk was. Sterker, mijn kokosmakronen waren net zo goed als die van haar.

Wat zegt de uitspraak ‘Passie Pensioneert Nooit’ mij? Dat passie een woord is dat aan inflatie onderhevig is. Kijk maar op Linkedin. Daar heb je mensen met een passie voor boekhouden, administratieve trajecten waarbij de klant centraal staat en het verbinden van root systems met oracle 3.0 trajecten. Misschien moeten die mensen eens aan pensionering denken, en een hobby zoeken.

Wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Niks.

Welk beroep zou ik hebben in een volgend leven? Ik zou Keith Richards worden. Ik zou vijftig jaar lang drugs gebruiken, zuipen, roken, mode-icoon worden, een topmodel trouwen, voor volle zalen spelen, hoeren, iedereen tegenspreken, snoeren, vijf keer bijna doodgaan, een kasteel kopen om aan het einde van de rit te constateren dat er 500 mio op de bank staat.

Wat is mijn grootste professionele prestatie? Het nu al vier maanden, zeven dagen in de week volhouden om met mijn bakkerij bezig zijn. In die tijd hebben zijn mijn vrouw en ik overleden op de flanken van de Mount Everest, wonderbaarlijk uit de dood opgestaan om te verdrinken in de Marianentrog. Nu zitten we in een stevige terreinwagen, die ons over ruige doch fraaie bergpaden naar de top brengt, met achter elke bocht weer een nieuwe verrassing.

Wat is de plek waar ik de beste ideeën krijg, in mijn stad? Ideeën ontstaan, daar is geen plek voor nodig. Soms sluimert er een idee om als een waakvlam van een geiser te ontbranden. Soms is een idee er ineens. Kant en klaar en helemaal goed. Vaak waardeloos. Daar zijn het ideeën voor.

Wat is mijn favoriete plek om te eten en te drinken, in mijn stad? De Treeswijkhoeve. Zonder zorgen dineren in een tweesterren omgeving. De gastvrijheid is prima in orde, je voelt je de belangrijkste gast op aarde, de vrouw is gelukkig en elke hap is een verrassing op zich.

Wie is mijn grootste fan/sponsor/partner in crime? Mijn vrouw. Ik ga mij daar niet over uitlaten in termen als inspirerend, gepassioneerd en meer van die taal die alleen door paarse broeken wordt uitgesproken. Mijn vrouw. Punt.

Met wie zou ik in de toekomst graag willen werken? Met Francis Mallman. De man kookt als de beste op open vuur. Niet voor een paar personen, maar voor hele dorpen tegelijk. Vuurkuilen, brandhaarden en complete varkens aan het spit. Allemaal op een gigantisch groot plein. Aan de rand wachten gasten geduldig tot het klaar is.

Naar welk project, in de nabije toekomst, kijk ik uit? Het Project Waar Ik Niks Over Kan Zeggen. Het idee is er, de wil ook, de gedachten nog meer. Het Project Waar Ik Niks Over Kan Zeggen wordt ooit een feit. Liefst binnen drie maanden, maar drie jaar kan ook geen kwaad. Zolang de puzzelstukjes maar op hun plaats vallen.

Welk rolmodel zou ik graag willen ontmoeten en spreken? Niemand. Ik was laatst op een bijeenkomst, en daar waren allemaal rolmodellen die iets belangrijks met internet deden. Nog voor de pauze zat ik al aan het bier. En tijdens de pauze ben ik naar huis gegaan.

Ga ik pensioneren van dit werk en leven waar ik van houd? Jazeker. Als de gelegenheid er is om de hele boel te verkopen om er stil van te gaan leven in Barcelona, dan is mijn pensioen een feit. Maar dan moet er wel een seizoenskaart voor de lokale FC bij.

Hoe kun je contact met me opnemen?

rob@hammetje-en-bammetje.nl

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s