Passie Pensioneert Nooit voor Katinka Durkstra

Wat is mijn grootste passie? Ik heb vier passies in mijn leven. Kunst, Koken, de vrijheid van het Water en de Liefde in de breedste zin van het woord. Omdat in een woord samen te vatten zou ik zeggen: Creëren. Wat een enorm breed vlak beslaat en in elke combinatie mogelijk is, maar altijd in het verlengde van elkaar ligt.

Wat is mijn idee van ultiem geluk? Het leven volop te leven en uit te spelen met de kaarten die ik in handen heb. Het kwartet van mijn passies synchroon laten verlopen, in harmonie met hen die ik liefheb, mooie dingen te kunnen blijven bedenken en uitvoeren, zonder derden (met name mijn vier kinderen) daar schade of onrust mee of door aan te doen.

Wat is mijn grootste angst? De vrijheid van mijn kunstenaars- en ondernemerschap te verliezen. En lijnrecht daarop, het risico te lopen alles wat ik opbouw weer kwijt te raken. Vast te lopen, dood te lopen door mijn eigen grillige aard en de intensiteit van mijn projecten. De angst misschien om ooit de veerkracht kwijt te raken om opnieuw te beginnen, keer op keer.

Waar houd ik het meest van aan mijn werk? De constante uitdaging van niets iets te maken. Te improviseren. De mensen om mij heen, gasten, alle mensen, de kids, mijzelf ook, te verblijden met wat er tot stand komt. Te laten zien dat alles mogelijk is, als je er maar in gelooft en er voor gaat.

Wat is mijn minst aantrekkelijke eigenschap? Mijn grote ongeduld. Ik train mezelf nog steeds – door schade en schande wijs geworden, en ook een noodzakelijkheid om staande te blijven – om mijzelf of anderen niet te overhaasten, te vertrouwen op, door los te laten en “go with te flow” geen frase maar werkelijke levenshouding te laten zijn.

Wat is mijn grootste valkuil? Verveling. Impulsieve prikkels, weer andere uitdagingen aan willen gaan, de grote snelheid die een ander, de maatschappij an sich, niet volgen kan. Ik me niet kan voegen, nog niet goed genoeg, t.o.v. het traditionele.. en toch mijn eigen weg zien te volgen. Nog steeds niet zonder stampij te maken of op mijn gezicht te gaan. Hard.

Wanneer zou ik liegen? Alleen om hen die ik lief heb. Nooit om geld of zaken of zogenaamde vooruitgang. Maar voor mijn meest dierbaren, zou ik de hele wereld aan elkaar liegen als ik moest, om ze te kunnen beschermen voor pijn. Maar liever ben ik recht voor zijn raap en knal ik de waarheid eruit. Dat is minstens zo effectief.

Welk rolmodel heeft de grootste invloed op mij gehad? Mijn vader de bon vivant en vrijbuiter , mijn Jan de schrijver en groot intellect, mijn Willem de 3de uit zijn familie geslacht van smeden, levenskunstenaars die allemaal te vroeg gestorven zijn, maar geleefd hebben zoals alleen zij dat konden, op hun eigen wijze. Ze hebben de strijd verloren, uiteindelijk. Maar ook gewonnen door on-aanpasbaar te blijven en zoveel kleur aan het leven gegeven hebben. Daar vaar ik op.

Waar houd ik het minst van aan mijn werk? De verantwoording aan mijn accountant, de belastingdienst, de administratieve rompslomp, de rekeningen. Die hele bende zou ik met liefde morgen nog overdragen aan een ander. Niet om me aan mijn eindverantwoording te onttrekken, maar omdat het me totaal niet boeit, ik er slecht in ben, het me stoort in het ritme van mooie dingen neerzetten. Erg he. Dus ik doe het, maar altijd met tegenzin en te laat.

Waar en wanneer was ik het gelukkigst met mijn werk? Tijdens de zwangerschap van mijn tweeling gaf ik schilderworkshops aan grote en kleine bedrijven, wat toen nog een compleet nieuw item was, en kookte ik voor diezelfde gasten ook nog hun lunch of diner erbij. Schilderde ik ’s nachts in een kippenschuur aan huis de beste doeken die ik ooit gemaakt heb en allemaal achter elkaar verkocht. In een soort vreugde en gevecht om het leven, mijn meest productieve en gedreven periode ooit.

Wat zegt de uitspraak passie pensioneert nooit, mij? Ik denk dat er zonder passie voor wat of voor wie dan ook, geen leven mogelijk is. Ik zou het niet aankunnen, doelloos of uitzichtloos, zonder dromen en wensen of plannen, staande te blijven. Het is gewoon geen optie. Leven met passie en erbij neervallen dan maar.

Wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Hooguit wat geduldiger worden, maar zoals gezegd is dat waarschijnlijk een oneindige zen oefening met weinig resultaat. De haat/liefde relatie met mijzelf is groot maar geen werkelijke strijd meer. Ik accepteer mijn genen, weet wie ik ben, wat ik kan, of niet kan. En zet me elke dag in om te verbeteren waar ik kan. In ieder opzicht.

Wat is mijn grootste professionele prestatie? Die lever ik op dit moment. Ik heb al mijn beroepsmatige ervaring als onderneemster en kok nu bijna anderhalf jaar lang ingezet op een culinair schip, heel kleinschalig. Ik mag het geopend zien worden door de burgemeester op deze locatie precies deze week. Als dit project slaagt, en het is een “erop of een eronder” kwestie voor mij privé, dan mag ik dat met recht een prestatie noemen.

Welk beroep zou ik hebben in een volgend leven? Ik heb vaak stiekem gewenst dat ik senang kon zijn met een “gewoon” beroep. Voor een baas werken, en, ’s avonds op een twee-zit neerstrijken voor de televisie. Zo vermoeiend is het soms, om als bedenker van dingen, van maker van dingen, te leven. En toch word ik waarschijnlijk gewoon weer hetzelfde, levenskunstenaar. Of dat een beroep is?

Wat is de plek waar ik de beste ideeën krijg, in mijn stad? Langs mijn rivier De IJssel. Tijdens de wandelingen met mijn prachtige Deense dog Napoleon, in stilte. Dan zie ik een solitaire zwaan de rivier in zijn bezit nemen, alsof het hem niets uitmaakt wat de wereld denkt of doet. Zijn partner, pas na driehonderd meter verderop, hem volgen zie. En dan bedenk ik me dat alles kan… en plan mijn plannen met groter en meer (zelf)vertrouwen.

Wat is mijn favoriete plek om te eten en te drinken, in mijn stad? Op mijn eigen kleine erf, home made, voor hen die ik lief heb. Heel simpel en puur. Ik heb zo veel geproefd en gezien, gesmaakt en ervaren. Ik ga graag uit, om mijn benen te strekken en zelf heel even niets te hoeven doen, iets dat bijna nooit voorkomt. Maar het commerciële, de na-aap cultuur, ik voel er weinig bij momenteel. Bij de meesters in het vak, kom je maar zelden.

Wie is mijn grootste fan en sponsor en/of partner in crime? Ik heb een paar zeer dierbare vrienden, een meer dan fantastisch stel kinderen en een trouwe familie die achter me staan. Zij zijn mijn fans. Elk op hun eigen manier. Ik doe het alleen, maar ik doe het aan hun hand. Voor hen, door hen. Mijn investeerder is natuurlijk onmisbaar, maar zelf ben ik mijn grootste partner in crime.

Met wie zou ik in de toekomst graag willen werken? Een meester in de keuken, een meester op doek, een meester in het ondernemerschap, een goed leider in de maatschappij, een groot mens die zijn stempel neergezet heeft met vakkennis en vanuit een eerbaar hart. Een tijdje nieuwe dingen mogen leren, als leerling weer, mogen proeven, bewonderen… dat zou ik fijn vinden. Er is geen naam aan verbonden. Soms kom je iemand tegen waarvan je leren kunt, en dat mee mag nemen in je ontwikkeling.

Naar welk project in de nabije toekomst kijk ik uit? Mijn onderneming van precies nu, “the Little River Café”. Op het voormalige vrachtschip de Salamander 2, welke deze week geopend wordt. Al het voorwerk is gedaan. Nu moet ik het neerzetten. Doodeng, en fantastisch. Een kleine voornamelijk biologische- en home made keuken, op de rivier De IJssel aan de Loswal van Wijhe. Vrijheid, vakmanschap en de kunst komen samen. Ik bid dat het haalbaar is en ik genoeg inkomsten kan genereren om mijn gezin te blijven onderhouden, plezier te maken en mooie dingen voor iedereen neer kan zetten.

Welk rolmodel zou ik graag willen ontmoeten en spreken? Nou, even “brainen” met Gordon Ramsay of Jamie Oliver, Herman den Blijker lijkt me het summum. De grote jongens van nu. Die inmiddels wel weten wat slaagt of mislukt. “Mensen-mensen” zijn en ongelooflijk ervaren. Of mijn kleine kaart klopt, ik het goed aanpak, niet te veel hooi op mijn vork neem? In een kombuis van 3 x 3 en doodop van alle voorbereidingen.

Ga ik pensioneren van dit werk waar ik van houd? Never ever nooit niet.

Hoe kan men contact opnemen met mij?

Katinka Durkstra

the Little River Café

p/a Veerweg 1

Jachthaven de Loswal te Wijhe (gemeente Olst-Wijhe)

Winterperiode geopend v.a. 27 oktober: do t/m zon 11.00-20.00 uur

Zomervakantie-periode: tropenrooster, 24/7

katinkadurkstra@outlook.com of little-river-cafe@outlook.com http://www.littlerivercafe.nl

of bellen op nr: 06-16237542

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s