Passie Pensioneert Nooit voor Evert de Rooij

Wat is mijn grootste passie? Op dit moment is dat mijn kersverse kleinzoon Floris, op wie ik – samen met mijn vrouw – twee dagen in de veertien dagen mag passen. Hét grote voordeel van niet meer in loondienst zijn is dat je je tijd helemaal zelf kunt indelen, waardoor de dingen die echt tellen centraal komen te staan.

Wat is mijn idee van ultiem geluk? Op een heerlijke, warme zomeravond uitgebreid in de buitenlucht dineren met al mijn dierbaren om mij heen, liefst ergens in Italië.

Wat is mijn grootste angst? Dat er iets ernstigs gebeurt met een van mijn dierbaren, in de eerste plaats mijn vrouw en (schoon-)kinderen. En uiteraard onze Floris.

Waar houd ik het meeste van in mijn werk? In de wielerjournalistiek hield ik vooral van de constante spanning en de tijdsdruk waaronder gewerkt moest worden. Je voelde soms de adrenaline door je bloed stromen! Ooit moesten we binnen 48 uur een half blad over de Giro d’Italia herschrijven omdat Marco Pantani, de drager van de roze trui, op de ochtend van de voorlaatste rit na een dopingtest uit koers werd genomen. Nadat ik was gestopt als wielerjournalist, ben ik voor Uitgeverij Edicola reisboeken over Italië gaan maken. Dat doe ik samen met mijn vrouw Dini (die research doet en de werkzaamheden coördineert) en mijn zoon Matthijs (die de fotografie verzorgt). De intense beleving tijdens onze strooptochten door de verschillende regio’s van het land waar ik het meest van houd én de uiteindelijke productie van het boek als resultaat, dat zijn voor mij de leukste dingen van dit werk. En natuurlijk dat het ons gezamenlijk project is.

Wat is mijn minst aantrekkelijke eigenschap? Mijn verdomd korte lontje, dat een gevolg is van mijn gedrevenheid.

Wat is mijn grootste valkuil? Dat ik soms te grondig te werk ga, waardoor ik de grote lijn wel eens uit het oog verlies.

Wanneer zou ik liegen? Als ik zei dat ik nooit loog. Maar ik ben wel een héél slechte leugenaar!

Welk rolmodel heeft de grootste invloed op mij gehad? De nog niet zo lang geleden overleden journalist Henk Hofland is altijd een referentiepunt en inspiratiebron voor mij geweest. Zijn boek Tegels lichten (1972) heeft mij verliefd gemaakt op de journalistiek.

Waar houd ik het minst van in mijn werk? Nu ik freelancer ben vind ik de administratieve kant een crime, maar gelukkig beheert mijn vrouw die.

Waar en wanneer was ik het meest gelukkig met mijn werk? Ik ben eigenlijk altijd gelukkig met mijn werk geweest, hoewel ik vaak minder gelukkig was met de managers die zich met mijn werk bemoeiden. Het meest gelukkig tijdens mijn werk was ik toen Joop Zoetemelk in 1985 in Italië op bijna 39-jarige leeftijd wereldkampioen werd.

Wat zegt de uitspraak ‘Passie Pensioneert Nooit’ mij? Werk is voor mij nooit ‘werk’ geweest en ik heb dan ook nooit naar mijn pensioen verlangd. Bovendien vind ik passie nogal een groot (en vaak misbruikt) woord en ook een beetje cliché. Ik heb altijd gedaan wat ik leuk vind en dat doe ik nog steeds. En dat hoop ik nog een tijdje te kunnen doen.

Wat zou ik aan mezelf willen veranderen? Tja, dat korte lontje hè…

Wat is mijn grootste professionele prestatie? In 2003 werd Wieler Revue door Sanoma verkocht aan een drukkerij/uitgeverij die gerund werd door een familie die dacht dat we nog in de tijden van Charles Dickens leven. Toen de relatie met hen onder het nulpunt was gedaald, besloten we als groep om medio 2006 collectief op te stappen en hebben we een nieuw blad, Wieler Magazine, opgestart. Geen sinecure, want ik was toen al 54 jaar en had vanaf 1980 met hart & ziel aan Wieler Revue gewerkt.

Welk beroep zou ik hebben in een volgend leven? Ik geloof niet in een volgend leven, maar als ik het allemaal over mocht doen zou ik grosso modo dezelfde keuzes maken.

Wat is de plek waar ik de beste ideeën krijg? In bad, in bed en in de auto. En altijd samen met mijn vrouw.

Wat is mijn favoriete plek om te eten en te drinken? In de zomer is dat mijn eigen tuin, aan de houten tafel onder de pergola. Verder kun je mij altijd porren voor een biefstuk bij Loetje, tegenwoordig ook al in Gorssel. En in Italië zit ik het liefst ’s ochtends vroeg in Bardolino met een Gazzetta dello Sport en een Arena op het terras van Bar-Ristorante Miralago, aan het zachtjes tegen de kade klotsende water van het Lago di Garda.

Wie is mijn grootste partner in crime? Uiteraard mijn vrouw Dini! Zonder haar was er van mij überhaupt niks terecht gekomen.

Met wie zou ik in de toekomst graag willen werken? Met wie ik nu al werk: Dini en Matthijs.

Naar welk project in de nabije toekomst kijk ik uit? We zijn nu bezig met een boek over Venetië, dat in het voorjaar van 2017 moet verschijnen. En dan gaan we in juni naar Basilicata en Calabria om ons zevende boek voor te bereiden.

Welk rolmodel zou ik graag willen ontmoeten en spreken? Ik heb geen rolmodel, maar ik zou Lance Armstrong nog wel eens willen ontmoeten om hem een paar dingen te vragen waar ik nieuwsgierig naar ben. Zoals: hoe kon je al die jaren leven met al die leugens? En: hoe voelde het toen het net zich om je sloot en je imperium instortte? En: hoe heb je je kunnen aanpassen aan je nieuwe status? En nog zo wat prangende vragen.

Ga ik pensioneren van dit werk en leven waar ik van houd? Omdat ik al een tijdje voor de pensioengerechtigde leeftijd gekozen heb om andere dingen te gaan doen, is pensioen voor mij nooit een eindstation geweest. En zo lang ik het leuk vind, zal ik die dingen blijven doen.

Hoe kun jij contact met mij opnemen? Via evert.de.rooij@ziggo.nl, evert_de_rooij@hotmail.com en LinkedIn

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s